Camping aan Lac de la Liez: verrassende tussenstop in de Champagne

Drie keer. Zo vaak kreeg Serap Can (38) uit Houthalen in drie jaar tijd de diagnose kanker: eerst baarmoederhalskanker, daarna longkanker, en sinds oktober opnieuw uitgezaaide longkanker. En toch gaat haar verhaal niet alleen over kanker, maar over de keuze om te blijven leven. Als mama van twee dochters gaf ze de laatste maanden in Billie wekelijks een kijk in haar hart. Deze zomer maakt ze een roadtrip door Europa met haar gezin, en wij mogen mee.

"Hoelang gaan we kantie, mama?" "Haha, Elina zei kantie." Ik kijk met een gelukzalige blik naar mijn kinderen, want ik deel hun enthousiasme. Er is nog veel te doen voordat we kunnen vertrekken. Daardoor voel ik me al enkele dagen onrustig en ik word zenuwachtig naarmate de Europese autoreis, die al even op mijn wishlist staat, dichterbij komt.

Nu het echt gaat gebeuren en ik jullie mag meenemen als reisgenoten, voel ik extra druk op mijn schouders. De vakantie moet precies goed gaan, al is dat een onrealistische aanname. Zeker als je met kinderen reist, zijn er duizenden dingen die mis kunnen gaan. En de regendruppels die in het weerbericht voor Zwitserland verschijnen, stellen me niet echt gerust.

"Ik waarschuw je: het is een camping en onze slaapplek is ... speciaal", zeg ik een half uur voor aankomst. Onur bekijkt me bedachtzaam. Ik mocht alles regelen, dus hij weet van niets. Onur houdt van luxe, en de eerste locatie is dat zeker niet.

De camping ligt aan een meer, en dat merk je aan de route: de straten worden smaller en de huizen schaars. "Gelukkig zijn we niet met mijn auto gekomen", merkt Onur droogjes op. We rijden direct door naar onze safaritent, of beter gezegd: onze oven. Buiten is het 35 graden, maar binnen is het zeker 10 graden warmer.

"Hoezo, er is geen douche?" "Blijkbaar." "Dat heb je me wel niet gezegd, he." "Het is een camping, wat had je anders verwacht?" "Hoelang blijven we hier?" "Twee nachten." Ik zie Onur in zichzelf keren; dat doet hij altijd als hij boos is. We zetten alle tentdoeken open in de hoop op verkoeling, maar dat maakt het ook een opendeurdag voor alle beesten. Wat heb ik gedaan, gaat er door me heen. Zeker als ik Onur slechtgezind de auto zie leegmaken. De meisjes zijn laaiend enthousiast en discussieren fel over wie waar gaat slapen. Dat stelt me toch wat gerust.

Wanneer heel Europa kreunt onder een hittegolf, ben ik blij dat we ons kunnen verschuilen onder enkele bomen bij het meer van Liez. Het is hier zo rustig dat we even dachten dat de camping gesloten was. "Het is de eerste dag van de vakantie, dat zou raar zijn", zeg ik aarzelend. Ik zie anderen mondjesmaat plaatsnemen in de schaduw en enkelen vertoeven in het water. De meisjes springen er ook meteen in, en wij genieten van de rust en het uitzicht.

Niet enkel de prachtige natuur en de stilte spreken me hier aan, maar ook de temperatuur van het water. Ik zie een bordje met: La meteo 35 graden, l'eau 28 graden. Hoe warm het buiten ook is, ik hou er niet van om in koud water te zwemmen. Ik hou eigenlijk helemaal niet van zwemmen. Ik ben het type dat zich nat maakt en dan gaat zonnebaden. Doordat het water zo ondiep is, zit ik toch in het water samen met Elina die vrolijk rond me heen springt. Zij houdt zich bezig met het vangen van visjes en het uitzoeken van de mooiste steentjes, die steentjes die altijd zoekraken zodra de vakantie voorbij is. Maar voor nu bewaren we ze in een kartonnen beker waarin ook Emilya's schelpen zitten.

Voor de sportievelingen en mensen met een groot uithoudingsvermogen zijn er grote springkussens en glijbanen iets verderop in het water. Ik geef toe: mocht ik nog jong zijn, dan was dit echt een paradijs geweest. Maar in dit weer en met mijn gezondheid, pas ik. Zeker omdat ik al moe werd van de wandeling hiernaartoe. Onur en Emilya testen het avontuurlijke parcours wel uit en komen bekaf, maar tevreden terug.

Onderweg naar Langres, een oud, klein en autoluw stadje op tien minuten van onze camping, valt Elina in een diepe slaap en wordt pas wakker in het restaurant. Onur draagt haar de hele weg. Hoewel de stad autoluw zou moeten zijn, en ik enthousiast midden op straat loop, rijdt er af en toe toch een auto voorbij. "Zo luw moet het dan toch niet zijn?"

Wij parkeerden onze auto alvast buiten de stadsmuren en namen een lift naar boven, een heel leuke manier om een stad binnen te komen. Emilya vond het alvast heel eng, en Elina sliep er gewoon doorheen. Halverwege onze pizza ontwaakt Elina moeizaam, met rode ogen. Ik heb nog nooit een kind rechtop zien slapen op een stoel. Zo zie je maar hoe vermoeiend een autoreis en een hele dag zwemmen kunnen zijn. En zo weet ik dat Elina zich vandaag goed heeft geamuseerd. Dat stemt me tevreden.

Tijdens de tweede snikhete nacht maakt Emilya ons huilend en met koorts wakker. Vijf minuten nadat we vertrekken naar onze tweede bestemming, geeft ze ook nog eens over. Ja lap, de vakantie moet nog echt beginnen, dit was maar een pitstop, en er is al eentje ziek.

Zij baalt er ook enorm van en toont dat door de hele rit te jammeren. Ik leer nu al dat je voor zo'n roadtrip echt een open geest moet hebben en moet genieten van de kleine dingen. Zoals Emilya die onder de veel te kleine douche zegt: "Dit is de beste vakantie ooit!" En Onur die heel blij de auto inlaadt voor ons chalet met douche in Zwitserland.

164,08 euro voor 2 nachten met annulatieverzekering, 4 personen in een Ciela Nature tent met 2 slaapkamers.