Drie keer. Zo vaak kreeg Serap Can (38) uit Houthalen in drie jaar tijd de diagnose kanker: eerst baarmoederhalskanker, daarna longkanker, en sinds oktober opnieuw uitgezaaide longkanker. En toch gaat haar verhaal niet alleen over kanker, maar over de keuze om te blijven leven. Als mama van twee dochters gaf ze de laatste maanden in Billie wekelijks een kijk in haar hart. Deze zomer maakt ze een roadtrip door Europa met haar gezin, en wij mogen mee.
Onur en ik drinken onze koffie en genieten in stilte van een prachtig uitzicht op het meer van Annecy. Onze handen zijn verstrengeld. Ik hoop dat we zo eeuwig kunnen blijven zitten, tot onze handen volledig verrimpeld zijn. Maar met een "toe, mama, drink die koffie snel op!" haalt Elina me uit mijn dagdromen.
Annecy
Annecy, gelegen aan het gelijknamige prachtige meer, is een Frans stadje met een vleugje Zwitserse charme. Het 'Venetie van de Alpen' wordt het wel eens genoemd, al vind ik dat wat overdreven. Dat ik een fan ben van mooie uitzichten en de natuur is ondertussen wel duidelijk. Dus koos ik ons appartement in functie daarvan.
Onur vindt het hier eerst maar niks, zeker na een week Cote d'Azur. Volgens hem waren we na zo'n hoogtepunt beter meteen naar huis doorgereden. Maar zodra we aan de oevers van het meer komen, draait hij bij en snapt waarom ik deze tussenstop nog wilde maken.
Het meer is gigantisch en overal zie je mensen fietsen, wandelen, zwemmen of zonnen. Ik ben op slag verliefd op de relaxte sfeer. Eigenlijk wilden we het hele meer rond fietsen, maar niet alles loopt zoals gepland. Dus rijden we rond tot we een mooi plekje vinden om te gaan zitten. En dat zijn er veel, maar er is nergens een stukje gras meer vrij.
We passeren een strand, maar de kleur van het water lijkt hier meer op de drab die door de riool stroomt. "Dat is normaal bij een meer, dat wil niet automatisch zeggen dat het vuil is", legt Onur uit. We beslissen toch maar om nog wat verder te rijden en stoppen bij een houten steiger. Hier is het water verbazend helder en het panoramisch uitzicht over het meer krijgen we er gratis bij.
Eenmaal in het water krijg ik de kriebels zodra ik de grond onder mijn voeten voel. Die heeft meer weg van klei dan van zand. Emilya rust haar voeten daarom liever, net als ik, op enkele stenen. En Elina begint te huilen, omdat papa niet onmiddellijk mee in het water springt. Maar overal rondom ons zie ik mensen suppen, kanovaren, wakeboarden, zwemmen of simpelweg genieten van het water.
"Even later zit ik in mijn strandstoel, terwijl Elina mij geen seconde rust gunt, staar naar het water en laat beelden van de afgelopen drie weken voorbijflitsen. Ik besef dat dit een van de beste vakanties ooit is en ook hoe hard ik bof dat ik dit mag meemaken."
Voor het eerst in mijn leven kan ik twee dingen combineren die ik het liefst doe: reizen en schrijven. En dit smaakt naar meer!
Het mooiste aan een vakantie is wanneer je onverwacht op iets heel bijzonders stuit. Zo komen we tijdens het wandelen plots terecht op een festival. We zien mensen salsadansen en doen vrolijk mee. Maar omdat dat meteen leidt tot een discussie tussen de meisjes, over wie met wie mag dansen, krijgen Onur en ik amper de kans om samen te dansen.
Wat verderop ontdekken we opnieuw een mooi strandje, met een verborgen speeltuin onder een grote boom. Terwijl we plaatsnemen, zien we dat de anderen allemaal naar een enorm scherm staren. En dus kijken we mee, en genieten van het Europees kampioenschap vrouwenvoetbal, dat toevallig in de buurt plaatsheeft.
"Zou het niet geweldig zijn om hier te wonen? Na een week hard werken, kom je hier in het weekend een duikje nemen en ontspannen", droom ik hardop. "We willen altijd wat we niet hebben", reageert Onur onverschillig. Ik blijf in stilte verder malen: als ik niet ziek was, waren mijn dromen onbeperkt.
Geneve
Wat doe je als het de hele dag regent en je slechts op een half uur rijden van Zwitserland zit? Dan steek je de grens over en ga je naar een overdekte buitenspeeltuin in Geneve. "Wow, ik ben zo blij met zulke ouders", roept Emilya enthousiast als we daar aankomen. "Bedankt om ons hierheen te brengen", zegt ook Elina en ze knuffelt mijn been.
Yatouland blijkt de droom van elk kind: een speelparadijs vol met springkastelen en waterspelletjes. De meisjes trekken meteen hun zwempakjes aan en proberen samen, wel bibberend van de kou, elk toestel uit. Of liever, Elina gaat wel mee, maar blijft vaak bang bovenaan de trap staan kijken hoe haar grote zus wel overal af durft te glijden.
Tevreden en met blauwe lippen rijden we naar het centrum van de stad, op zoek naar een van de grootste fonteinen ter wereld: de Jet d'eau.
Elke seconde spuit er met een snelheid van 200 km per uur 450 liter water tot 140 meter hoog de lucht in. Spectaculair en zichtbaar vanuit elke hoek van de stad. We kijken toe hoe iedereen tracht de straal zo dicht mogelijk te benaderen, om die vervolgens zo volledig mogelijk in beeld te krijgen. Wij blijven echter aan de rand van het meer zitten, genietend van de zwanen en eenden, die voorbij zwemmen. "Het is hier echt zo romantisch", zeg ik tevreden tegen Onur. Hij legt zijn arm over mijn schouders.
Naar huis
Op de terugweg naar Belgie worden we getrakteerd op een schitterende zonsondergang, die de hemel oranje kleurt. En de regenboog die langs me verschijnt, geeft me een tikkeltje hoop: alles komt altijd goed.
"Ik besef hoe hard ik bof, dat ik dit mag beleven."
Praktisch
Verblijf
Ons verblijf vonden we op airbnb.be: 365,92 euro (3 nachten/4 personen).
Openbaar vervoer
Via Velonecy (Pl. de la Gare, 74000 Annecy) kun je een fiets huren van 9 tot 13 uur en van 14 tot 18.30 uur.
Handige links
- reisroutes.be – wat te doen in Geneve
- toerisme-annecy.com
Volg Serap op Instagram: @eenkijkinmijnhart
