Roadtrip door Toscane met kinderen: van San Gimignano tot Vada

Drie keer. Zo vaak kreeg Serap Can (38) uit Houthalen in drie jaar tijd de diagnose kanker: eerst baarmoederhalskanker, daarna longkanker, en sinds oktober opnieuw uitgezaaide longkanker. En toch gaat haar verhaal niet alleen over kanker, maar over de keuze om te blijven leven. Als mama van twee dochters gaf ze de laatste maanden in Billie wekelijks een kijk in haar hart. Deze zomer maakt ze een roadtrip door Europa met haar gezin, en wij mogen mee.

Vastzitten door de gietende regen, in de auto op de parking van een supermarkt, is niet echt hoe ik mijn vakantie in Italie had voorgesteld. Gelukkig begon de dag met een ontbijt in de tuin van ons charmante vakantiehuis, waarvan het meubilair lijkt te dateren uit de middeleeuwen.

De eigenaars wachten ons bij aankomst op aan het huisje, dat de volgende vijf dagen onze thuis zal zijn. Na een vriendelijke "buona sera" krijg ik meteen uitleg over het recyclagesysteem. Alsof wij dat niet kennen, maar toch: het maakt bij mij wel een goede, eerste indruk. Nog een pluspunt is dat we kunnen genieten van het zwembad dat iets hogerop is gelegen. Het staat open voor alle huurders van een huisje, maar die zijn voorlopig nergens te bespeuren. "Het zwembad is precies helemaal van ons", verkondigt Emilya vrolijk.

Ik word net zo vrolijk van de natuur rondom ons: fotogenieke heuvels en prachtige olijfbomen, terwijl de krekels ons enige gezelschap zijn. Het is de plek waar ik tot rust kom, terwijl de kinderen alles bijeen schreeuwen. Ik haal veel vreugde uit dit soort verlatenheid: het lijkt alsof we alleen op deze wereld zijn. Maar plots baden we in felle regen in plaats van de beloofde zon.

"Wat doe je met kinderen als het de hele dag regent?" Je pingpongt binnenshuis en, zodra de zon doorbreekt, verplaats je het spelletje naar de pingpongtafel buiten. Terwijl Onur de regels uitlegt aan Emilya, plast Elina in het gras en bewonder ik de regenboog die hoog boven ons huis verschijnt.

Een bezoekje aan het Manhattan van de middeleeuwen begint met een zoektocht naar het beste souvenir en eindigt met een huilende Emilya, die 'ocharme' niets kon vinden. Elina ontdekte een magische toverstaf, ik ben blij met mijn zoutvaatje en Onur pronkt met een middeleeuwse wandelstok, die in een moordwapen verandert door het verborgen mes binnenin. Ik gebruik de stok om omhoog te klimmen en zie mensen me raar aanstaren.

Het hoogtepunt is het beklimmen van de Torre Grossa. Vroeger een manier om zich te verdedigen tegen aanvallen van buitenaf, nu een prachtig uitkijkpunt. Jammer genoeg niet voor ons, want we komen net te laat om naar binnen te kunnen. Dat komt omdat we uitgehongerd het eerste het beste restaurant op het sfeervolle driehoekige plein, waar wij een wens doen in de wensput uit 1287, binnengegaan zijn. Achteraf gezien waren er veel betere en authentiekere restaurants, maar daar moet je eerst geduldig voor rondwandelen, iets wat wij niet kunnen met twee jonge kinderen.

Wanneer er zoveel wind staat dat de vissen uit het water vliegen, kun je wel stellen dat het extreem winderig is. Ik wil het water op Vada white beach uittesten, maar dan zie ik ineens een piepklein visje spartelen op het droge. Als een echte redder in nood pak ik het op en gooi het terug in het wilde water. Het prachtige witte strand en de verdwaalde boomstammen die aan de Caraiben doen denken, maken veel goed. Als zwemmen te gevaarlijk is, bouw je een zandkasteel. Onurs favoriete activiteit. Wanneer de kinderen huilend en ruziend om mij heen lopen, omdat Elina Emilya's kasteel kapotgemaakt heeft, en daarmee ook haar hart, graaft Onur nog als enige verder. De warme douche bij de enige strandbar spoelt, vlak voor onze tien minuten durende wandeling naar de parking, alle achtergebleven zandkorrels van ons af.

Als er iets is waar ik enorm dankbaar voor ben, dan is het wel dat ik mijn eetlust heb kunnen behouden tijdens en na de chemo. Na een prachtige wandeling langs de promenade van Lungomare Alberto Sordi, die start bij de baai van Ausonia en eindigt bij culinair paradijs La Baracchina, genieten we van een iets duurdere maaltijd om duimen en vingers bij af te likken. Op deze momenten ben ik het gelukkigst.

De promenade is vernoemd naar een Italiaanse acteur, die Castiglioncello, net als andere beroemdheden, zo getuigen de villa's in de buurt, vaak bezocht. De korte wandeling loopt volledig langs de kustlijn en door de felle wind is het water wild en zijn de golven hoog, waardoor we moeten rennen om niet nat te worden. Aan het restaurant genieten we van het uitzicht en terwijl we de golven horen breken op het buitenterras, vullen de meisjes de zee met nog meer stenen.

Een grote stad, zoals Siena, bezoeken met twee kleine kinderen is allesbehalve evident. Het begint al met de vermoeiende wandeling van de parking naar de autoluwe stad, die ook nog eens 322 meter hoger is gelegen. Onur heeft pijn aan zijn schouders, dus ik zet de zeurende Elina op mijn rug. We komen aan op het drukke, schelpvormige plein: de Piazza del Campo. Ik snak naar een cappuccino, maar een zitplaats vinden tussen alle restaurants is makkelijker gezegd dan gedaan. Behalve eten en drinken kun je in Italie ook goed shoppen, dat zie je ook aan alle zakjes die de zwerm toeristen met zich meedragen.

We schuimen de gezellige, nauwe straatjes af op zoek naar the next best thing. Maar zoals gewoonlijk zijn we te laat, omdat we afgeleid worden door de eindeloze eisenlijst van de kinderen. Deze keer zoeken we naar het meest exclusieve restaurant, maar doordat we het niet eens kunnen worden, wandelen we terug naar het hart van de stad, waar alle wegen sowieso naartoe leiden. We belanden opnieuw in een van die chique restaurants, die allemaal op elkaar lijken en waar de bediening te wensen overlaat. De kinderen huppelen giechelend de auto in, want bergaf is sowieso veel leuker.

Als je vanuit Italie onderweg bent naar Frankrijk, stop je natuurlijk bij de beroemde scheve toren van Pisa voor een iconische foto. Je weet wel: die ene foto waarbij het wel lijkt of je de toren omduwt.

Wat mij in Pisa vooral opvalt, is de hitte. Normaal gezien floreer ik in de zon en warmte, maar hier voel ik de vapeurkes opkomen en raak ik helemaal gestrest. "Kalmeer gewoon een beetje", is Onurs advies. Al wapperend loop ik verder door de mooie straten met overal dezelfde donkerrode parasols. Die waaier werd me trouwens hardhandig in mijn armen geduwd door een straatverkoper, die de stoom wellicht uit mijn oren zag komen.

Via TripAdvisor komen we terecht bij Branzo, een visrestaurant dat je normaal niet vanzelf tegenkomt. "There is only fish", zegt de serveerster. Al denkt Elina dat er malse kip op haar burger ligt.

Na het middagmaal wil Onur shoppen, maar de winkels zijn gesloten. Blijkbaar houden ze in Italie een siesta van enkele uren.

Podere Oliveta in Poggibonsi: 789,28 euro (5 nachten/4 personen, 120 euro schoonmaakkosten inbegrepen).