Waar eten in Valencia? Een local deelt zijn beste bordjes

In Russafa zit een piepkleine pizzeria waar je niet kiest wat je eet. Je bestelt een pizza en een bier, en je krijgt het bier plus de pizza die toevallig uit de oven komt. Een bordje van tien centimeter doorsnee. Je eet, je drinkt, en je bestelt opnieuw. Wat er dan komt, weet niemand. Ik vind dat de eerlijkste manier om een stad te leren kennen. Je laat iemand anders kiezen.

Dus deed ik dat. Ik vroeg aan onze vaste local in Valencia, dezelfde met wie Charlie ooit op stap ging door zijn stad, waar hij zelf gaat eten. Geen toeristenlijst, gewoon de plekken waar hij met zijn vrienden op een dinsdag belandt. Het duurde een paar weken. Toen kwam er een mail binnen met 23 adressen en de zin "Hope I still make it in time!" Ik was eerlijk gezegd vergeten dat ik het gevraagd had.

Wat volgt is zijn lijst, per wijk, met zijn eigen woorden waar ze beter zijn dan de mijne. Hij zegt het zelf: niet te duur, niet heel goedkoop, gewoon middenklasse naar Valenciaanse normen. Ik was al een paar keer in Valencia, van een verrassingsweekend tot een roadtrip vanuit Alicante, en toch kende ik de helft van deze plekken niet.

Begin op het Plaza del Árbol in El Carmen. Del Árbol was voor corona een klein tapasrestaurant met een vaste schare fans, ging daarna een paar jaar dicht en is intussen terug. Goede tapas, niet duur. Onze local vermoedt dat hij er ooit met vrienden uit België is geweest, "but we were drunk for sure, so I don't remember clearly." Dat soort eerlijkheid maakt een tip betrouwbaarder, vind ik.

's Ochtends ga je naar Central Bar in de Mercado Central. De naam op de gevel is die van sterrenchef Ricard Camarena, maar achter de toog staat zijn team, en open is het alleen 's ochtends en in de vroege namiddag. Broodjes en tapas zijn heel goed en de prijs valt mee. Ga ervoor zitten tussen de marktkramen, met een koffie of een glas cava, afhankelijk van hoe laat het is en hoe eerlijk je tegen jezelf wil zijn.

Voor ramen stuurt hij je naar Natsu Ramen, vlak bij het stadhuisplein. Zijn beschrijving: zo belachelijk goedkoop dat je denkt dat ze je vergiftigen, "but it's actually nice." Voor een burger is het Hundred, een paar straten verder, volgens hem een van de beste burgerzaken van de stad. En om vier uur 's nachts, na het feesten, is er Kebab Bolsería in El Carmen. Elke stad heeft zo'n kebab. Deze is volgens hem ook overdag gewoon goed.

Russafa is de wijk ten zuiden van het centrum waar Valencia eet en drinkt als het werk gedaan is. Daar zit La Finestra, de pizzeria uit het begin van dit verhaal. Het systeem heeft een logica die ik bewonder: je eet terwijl je drinkt, dus je wordt minder snel dronken. "Then repeat until you get drunk," schrijft hij erbij.

In dezelfde straten zitten Olhöps, een craft beer lab met eigen bieren, en Zero 11 Russafa, ook craft beer, met een tweede zaak in El Cabanyal. Die laatste heeft hij zelf nog niet geprobeerd, maar hij hoort er goede dingen over. Wil je het rustiger, dan is er Ubik Café: een bar in een boekhandel, met een kleine bierkaart en een ruimere keuze aan andere drankjes. Je blijft er makkelijk een uur zitten met een boek dat je niet gaat kopen.

Aan zee wordt het Valencia van de vissers. El Cabanyal is de oude vissersbuurt met betegelde gevels, en daarachter ligt de haven. Hier zitten de meeste van zijn tips, en ze lijken op elkaar op de beste manier.

Bodega La Peseta is een heel traditioneel havenrestaurant: goede vis, goede tapas. Vlak ernaast zit Taberna El Clavo, in dezelfde stijl, iets duurder volgens hem en even lekker. Een paar straten noordelijker ligt Bodega Anyora, Valenciaanse keuken met een uitgebreide kaart. Voor montaditos, kleine belegde broodjes waarbij je betaalt per stuk, gaat hij het vaakst naar Malafama in Canyamelar: dichter bij het strand, meer toeristen en vrijgezellenfeesten, minder dronken studenten. Hij gaat er toch graag heen, en dat zegt genoeg.

's Avonds zijn er twee plekken waar het om de sfeer draait. La Fábrica de Hielo is een oude ijsfabriek vlak bij het strand, met drankjes en concerten binnen tussen de oude fabrieksmuren. Mercader Cabanyal is hetzelfde idee maar meer buiten, met binnen verschillende standjes waar je eten haalt. En dan is er nog Zero 11 Cabañal, de tweede vestiging van die craft beer bar.

Benimaclet ligt ten noorden van het centrum. Hij noemt het de jonge, revolutionaire studentenbuurt, vol goedkope bars. Midden daarin zit El Aprendiz, de chiquere tapasbar van de lijst. Iets duurder dan een gewone tapasbar, maar beter eten en meer werk gemaakt van hoe het op je bord ligt. Let op: hij zit niet exact waar de kaart hem prikt, maar op het pleintje er net achter. Laat je dus niet afschrikken door de eerste deur die je vindt.

In dezelfde buurt bakt Antiga burgers, iets vetter dan die van Hundred, maar met een goede prijs en lokale bieren. Richting de universiteit ligt Tanto Monta: montaditos, goede sfeer, niet duur, en je betaalt wat je eet. Hetzelfde concept als Malafama, met meer studenten aan de toog.

Het laatste deel van zijn lijst ligt ten westen van het centrum, in wijken waar je als bezoeker niet vanzelf komt. La Bodeguita de al Lado is een goedkope tapasbar op een mooie hoek, "good if you are around and no idea where to go." Hij zit twee minuten van Bar Tito, waar ik tijdens die roadtrip ben blijven plakken. Hij wist dat nog, ik moest het even opzoeken.

Restaurante Kim Chi is voor mij de mooiste tip van allemaal: traditionele Koreaanse huiskeuken in een ongerenoveerd Spaans café. Zijn vrouw staat in de keuken en kookt dagelijkse Koreaanse kost, en goedkoop is het ook. Reserveren is een klein avontuur, want de baas spreekt amper Spaans. Onze local vindt hem een heel grappige kerel.

Voor pizza is het Napule' Doc, een echte Napolitaanse pizzeria. Chic is het niet en de buurt is niet de mooiste van de stad, maar de pizza's zijn "damn good." Wie het rustiger wil, reserveert bij El Astrónomo, een gastronomisch adres niet ver van het centrum met een ontspannen sfeer. En bij het plein van Patraix zit The Hops: geen brouwerij, wel veel internationale bieren en meestal heel goede muziek. Het publiek is wat ouder. Naast de deur ligt het plein, met genoeg andere adressen voor wie nog honger heeft.

Ik ben nog lang niet in al deze zaken geweest. Maar dat is een beetje het punt van La Finestra, en van deze lijst. Je vraagt het aan iemand die hier woont, je zegt ja, en je eet wat er uit de oven komt. De volgende keer ga ik met zijn mail op zak, en laat ik hem kiezen.

Meer inspiratie voor je citytrip Valencia vind je in Vurig Valencia, een stedentrip van siësta naar fiesta en in Op stap met een local in Valencia.

Voor klassieke tapas tipt een local Del Árbol in El Carmen, La Bodeguita de al Lado en de havenbodegas La Peseta, El Clavo en Anyora in El Cabanyal. Voor verfijndere tapas ga je naar El Aprendiz in Benimaclet.

Russafa is de bekendste eetwijk, met craft beer, pizza en veel bars. El Cabanyal bij het strand is de plek voor vis en traditionele bodegas, en Benimaclet is de goedkope studentenwijk met veel tapasbars.

Lunch valt tussen 14 en 16 uur, avondeten begint rond 21 uur. Veel keukens zijn tussen de middag en de avond dicht, markten zoals de Mercado Central zijn vooral 's ochtends open.

Montaditos zijn kleine belegde broodjes, een Spaanse variant van tapas. In bars als Tanto Monta en Malafama in Valencia betaal je per broodje dat je eet.

Natsu Ramen in het centrum, Kim Chi voor Koreaanse huiskeuken en de montaditobars Tanto Monta en Malafama zijn de goedkoopste tips van deze lijst. Na het uitgaan is Kebab Bolsería in El Carmen de vaste stop.