Met de buit de boot in: over koopjes- en andere jachten in Roermond

Iedereen die Roermond kent, kent Roermond van de koopjes. Er zijn er niet veel die blijven voor de rest. En laat dat nu net een grove vergissing zijn. Ik verklaar me even nader.

Je komt hier meestal met een plan. Winkelen, een paar uur, een snelle hap of een pitstop onderweg, en hopla, weer naar huis. Maar eens aangekomen in het openluchtdorp vol designermerken begint het te kriebelen. Je ziet bootjes voorbij glijden op de Maas. Je ontdekt een theaterhotel waar de bar zo imposant is dat je spontaan rechter gaat lopen. Je dobbert een halve dag op het water, luncht in een oude fabriek en kuiert door straatjes waarin je jezelf met veel plezier kwijtraakt.

In Roermond draag je jouw spiksplinternieuw gekochte broek met een omweg naar huis.

Laat ons eerlijk zijn: Designer Outlet Roermond kende ik van naam, zoals iedereen. Wat ik niet wist: dit is geen winkelcentrum. Het is een dorp. Een openluchtdorp met straatjes, pleintjes, terrasjes en etalages, met een sfeer die meer weg heeft van een pretpark dan van een shopping. Alleen de achtbanen ontbreken nog.

Je wandelt binnen zonder plan en je bent meteen mee. Alles ligt op wandelafstand en er hangt die losse vakantiedrukte waar niemand haast heeft. Op het binnenplein spat een fontein omhoog waar koters doorheen rennen terwijl mama en papa een winkel in duiken. Niemand die zich stoort. Iedereen die het net iets te gezellig heeft.

En dan de prijzen. Ik ben geen mens dat snel verschiet van een prijskaartje, maar hier stond ik toch even met de spreekwoordelijke mond vol tanden. Tot zeventig procent korting op merken waar je thuis met een grote boog omheen loopt.  offer you can’t refuse. Meer dan tweehonderd van die merken, van Isabel Marant, American Vintage en Burberry tot Nike, Puma en een gloednieuwe, veel te ruime Adidas-store. Zelfs de keuken telt mee: Le Creuset, Villeroy & Boch, en een Dyson die je écht niet nodig had. Tot je hem zag en eigenlijk toch wil.

Ik liep buiten met nieuwe zaalvoetbalschoenen voor net geen twintig euro. Twintig. Daarbovenop een paar t-shirts, een trui, en dat lichte schuldgevoel dat geen mens ooit voelt bij een koopje. Het was bovendien solden-weekend, dus boven op de outletprijzen ging er hier en daar nog eens fors af. Op zulke momenten reken je niet meer. Je slaat gewoon aan de haak wat voorbij zwemt.

Het verraderlijke is dat je hier ook zonder shoplijst een fijne dag hebt. Vijfentwintig eet- en drinkgelegenheden, eettentjes die lekkerder zijn dan een winkelcentrum verdient, en dat ene ijsje dat ik onderweg meepikte was, met alle respect voor de rest van het weekend, to die for. Zeven dagen per week open, zon- en feestdagen incluis, net over de grens en vlot bereikbaar, met ruime parking en laadpalen aan de rand. Alles hier is uitgedacht om je gewoon te laten blijven.

Je komt om te shoppen. Je blijft omdat het nergens dringt.

Er zijn zaken waar het woord gezellig meteen bovenkomt en er tegelijk te braaf voor is. Tante Tilly is er zo een. Een brasserie waar de avond niet op een klok loopt maar op gesprekken, en waar je halfweg beseft dat je al veel langer zit dan gepland. Tafelen bij Tilly: je komt voor een hapje, je blijft voor het klappeke.

We gaven ons over aan het verrassingsmenu, en het bleef gerecht na gerecht raak. De vangst van de dag, letterlijk: een ceviche van zwaardvis of koolrabi voor de veggies, zo fris dat ze de rest van de tafel bijna oneerlijke concurrentie aandeed.

Toch blijft, naast dat ene bord, vooral het soort avond hangen dat er vanzelf omheen ontstaat. Geen haast, veel praten, en dat gevoel dat een weekend nog maar net begint. Eén praktische noot voor wie het naschrijft: de keuken sluit hier vroeger dan je gewend bent. Stel het aanschuiven dus niet te lang uit, want op een lege maag kan je niet slenteren.

Sommige hotels ontvangen je, andere zetten je even klein. TheaterHotel De Oranjerie doet het tweede, en dat is een compliment. Alles is er groots opgevat, met goud ingericht, met een lobby die je onwillekeurig rechter doet lopen. Geen bescheiden weekendhotelletje, wel een plek die durft. Het theater zit hier niet alleen in de naam, ook in het gebaar, en voor wie zijn stoute schoenen aan trekt: je kan er zelfs midden in de nacht op het podium gaan staan ;)

De kamer, een PTT Loft, is modern én warm tegelijk, met een open badkamer die de ruimte laat ademen. Je legt je koffer neer en je voelt je meteen te goed voor je eigen weekend. Ik voelde me de koning te rijk.

Dat gevoel houdt aan tot aan het ontbijt, dat moeiteloos op niveau blijft. Klasse, en een keuze zo breed dat je onbewust twee keer te veel opschept. Gewoon omdat het kan. Precies de brandstof die je nodig hebt, want Roermond is meer dan een volle shoptas en een zacht bed.

De echte jacht van dit weekend ligt niet in de winkelstraat, maar aan het water. Psst, pssst! Bootje huren? Bij Sloep Huren Roermond is dat zo geregeld dat je bijna wantrouwig wordt. Geen gedoe, geen vaarbewijs, geen omweg. Je tekent, je krijgt de sleutel, en plots ben je de roerganger van je eigen namiddag. Roerganger in Roermond, het moest er ooit van komen.

De kleine jachthaven is al de moeite. Knus, een tikje vakantie-in-eigen-land, met kampeerders die rond je heen hun stoeltjes buitenzetten alsof de zomer nooit ophoudt. Je voelt hun vakantie nog voor je die van jezelf goed en wel begonnen bent.

En dan vaar je de Maas op.

De stad valt weg. Aalscholvers drogen met uitgespreide vleugels op de palen, ganzen zwemmen mopperend opzij, en het water opent zich breed en stil voor je uit. De startplaats is Roermond, maar jij bepaalt de eindbestemming: de volgende plas, de volgende aanlegsteiger of, als je heel erg koppig blijft doorvaren, de Noordzee. Ik kreeg spontaan zin om een sprongetje te maken, gewoon alweer omdat het kan.

Roermond heeft een talent om oud en nieuw tot bondgenoten te maken in plaats van tegenstanders, en nergens zie je dat scherper dan bij Mr. Sammi. De bistro zit in de ECI Cultuurfabriek, een oude elektriciteitscentrale aan het water die vandaag een van de creatiefste plekken van de stad is. Waar vroeger stroom werd opgewekt, staat nu de keuken onder spanning. Ruwe muren binnen, een terras aan de waterkant buiten, en geen van beide die het ander in de weg zit.

Ik koos de wagyu, met een Japanse teriyaki en een wasabi-mayo die precies genoeg prikte. Fantastisch lekker, van dat soort dat een tafel even stil maakt. De bediening vlot, de zon op het water, en dat besef dat je op een doordeweekse namiddag zit te eten alsof het hoogzomer is en niemand je verwacht.

Nog zo'n plek waar het oude Roermond opnieuw begint: Weerstand, een voormalige industriële site die tot leven kwam door makers, jonge ondernemers en een handvol horecaplekken tussen de bakstenen loodsen. De naam is goed gekozen: aan de charme van deze plek is geen weerstand mogelijk.

Het is een creatieve scene in het klein: een art gallery, wat oude openluchtinstallaties tussen de loodsen, en een gezellig cafeetje waar toevallig live muziek speelde toen wij er neerstreken. De makersfeer druipt van de muren.

Je merkt hier dat een stad niet groot hoeft te zijn om creatief te bruisen. Ze moet gewoon ruimte durven geven aan wie iets maakt. Check dus zeker of er een festivalletje op de kalender staat, want op zo'n avond kan deze plek volgens mij pas echt ontploffen.

Neem je plattegrond en gooi hem weg: dat is Roermond verkennen. De beste manier om de stad te leren kennen is je vergissen en laten verrassen. Wat er ligt: de Roerkade, waar het water de stad in glipt en de terrassen op zonnige namiddagen vollopen tot de vrijdagmiddagborrel vanzelf een discipline wordt. De romantische Stenen Brug. De silhouetten van de Munsterkerk en de Sint-Christoffelkathedraal die boven de daken uitsteken. Boetiekjes in de zijstraatjes, en 't Keesheukske in de Joep Nicolasstraat, een kaaswinkel die zo ruikt dat je er onmogelijk met lege handen buiten wandelt. Exit through the kaaswinkel, met je jaszakken vol brokkelkaas.

Overal groen, overal water, overal net dat tikje meer leven dan je van een stad van deze omvang verwacht. Roermond bruist, en het doet dat zonder er moeite voor te lijken doen.