Vorig verhaal

Volgende verhaal

Waarom op wereldreis vertrekken niet vluchten is

Reistips

Eerst verschenen op: 6 juli 2017

Waarom op wereldreis vertrekken niet vluchten is

De vooroordelen van een soloreis maken

7 min

Voor wie alleen een wereldreis wil plannen, maar niet durft. Voor iedereen die een extra duwtje om te springen kan gebruiken. Soloreizen voor mietjes…

Zuid-Oost Azië map

Zuid-Oost Azië

Waarom op wereldreis vertrekken niet vluchten is

Voor S, D en M. Dat jullie verdomme snel moge springen.

Ik heb gemakkelijk schrijven, hier buiten op een bankje genietend van de ondergaande Leuvense zon met een Vedettje als trouwe gebuur. Plannen makend om nog meer wereld op m’n bord te krijgen.


De hittegolf die door ons land raast helpt uitstekend bij het opdiepen van memoires over mijn eigen grote wereldreis. Na anderhalf jaar back in België merk ik wel dat er stilletjesaan een laagje Australisch stof begint op te liggen. En dat vind ik jammer. Want alleen op wereldreis vertrekken, is nog steeds de beste beslissing die ik ooit heb durven nemen.

Een wereldreis plannen voor mietjes

Ik heb gemakkelijk schrijven, met een prima job en een fijn inkomen, een mooi maatje aan m’n zijde en toffe verhuisplannen in‘t verschiet. Toch begin ik het meer en meer te horen donderen rondom mij. Aan de toog van Café Central, op m’n werk of uit mijn mailbox krijg ik wel vaker signalen dat vrienden en onbekenden twijfelen. Dat ze niet weten waar te blijven met hun bomvol hoofd. En of het dit nu is, het leven van een geprivilegieerde blanke twenty-somethinger. Terwijl de wereld aan onze voeten ligt te blinken. We kunnen massaal Bitcoins kopen, we mogen allen in hippe koffiebars gaan werken en kunnen we met kleurtjes aan de pols op Chris Martin’s maat de armen de lucht in zwieren – Eddie Vedder was beter, trouwens.

wereldreis plannen whitehaven beach
Whitehaven Beach, Australië

Quarterlife crisis? Check.

Ongelukkig op je werk of een relatiebreuk, ça va nog. Het is vooral in combinatie met dat 30ste levensjaar dat op de loer ligt waar we van wakker liggen. Early midlifecrisis, quoi? (Enfin, laat die ‘early’ maar weg als we climate-change nog lang blijven negeren.)
Eerst vluchten we in onze telefoons en gaan we op zoek naar hotfixes op Tinder en instant gratification op Instagram om je leven weer snel op de rails te krijgen. Al wordt gauw duidelijk dat de zoveelste #wanderlust hashtag en superlike louter een kleurrijk pleistertje op de wonde zijn. Daarna proberen we eens een psycholoog, verzinnen we smoesjes zodat niemand dit hoeft te weten en besluiten we na een derde bezoekje dat het toch echt wel veel geld kost en een babbel met vrienden feitelijk hetzelfde effect heeft. Namelijk niet veel.

Niet mijn woorden, hé jongens. Professionele hulp is prima en het hielp mij goed terug op weg. Wat mijn psycholoog dan zei? Dat ik zelf beslissingen moet nemen en op zoek moet naar m’n eigen antwoorden. Dat je de boot niet mag missen, nu je er nog op kan springen. Dat je vrienden super belangrijk zijn, maar jij belangrijker. Net dan lonkte voor mij de wijde wereld. Australië wachtte op mij. Geen hotfixes en quick-wins, maar isolement, wijdsheid en traagheid. Mijlenver van je comfortzone en kilometers lange Outback voor je neus.

Nitmiluk National Park
Ik heb veel stof gegeten Down Under

En ik hoor ze het nog allemaal zeggen. Plek genoeg om tot inkeer of jezelf tegen te komen, mezelf terug te vinden en welke andere clichés men nog naar je kop kan smijten. Daarvoor deed ik het dus niet. Man, daar werd ik ambetant van.
Ik ben niet gaan lopen van mijn problemen hier. Ik wilde niet vluchten, integendeel. Ik had nood aan verandering en het terugvinden van een passie.

Dan maar op wereldreis vertrekken

Dus, op wereldreis vertrekken. Goeie oplossing, nee? Tot de grote Seth Godin plots het volgende zei:

“Instead of wondering when your next vacation is, maybe you should set up a life you don’t need to escape from.”

Ja lap, spek voor de haters hun bek. Dat ik na een jaar weg gewoon terug met mijn neus in de harde realiteit gedrukt ging worden. Opnieuw mezelf in de ratrace zou moeten wroeten en dat er juist niets veranderd zou zijn. Dat je dan evengoed gewoon efkes op uw tanden bijt en thuis blijft, nee? Je problemen hier aanpakken in plaats er van te gaan lopen. Zo smijt je tenminste geen jaar weg, want je wordt nu toch ook al weer een jaartje ouder he. Zou je misschien niet aan beebies en trouwen beginnen denken? Mannekes, laat me doen.


En toch was ik een ander persoon bij thuiskomt en bleek het allemaal veel eenvoudiger om gewoon gelukkig te zijn. Happy in the moment, quoi?
Dat kan ik na anderhalf jaar terug zijn nog steeds niet helemaal verklaren. Maar ik doe een poging. Ik voel me simpelweg blijer. Ik heb twee passies gevonden waarvan ik niet wist dat ik ze had. Ik heb honderden mensen leren kennen waardoor alles in mijn hoofd groter is geworden dan ik ooit durfde dromen. Maar vooral heb ik beseft hoe klein mijn wereldje in België was. Dat er zo veel meer mensen, natuur, schoonheid en avontuur ligt te wachten, allemaal zo moeilijk niet om op te zoeken.

Wai-O-Tapu Thermal Wonderland
Wai-O-Tapu Thermal Wonderland, Nieuw Zeeland

Maar ik heb ook geleerd te kunnen verlangen naar je zetel en een avondje Netflix. Of het kunnen appreciëren van een makkelijke bustocht naar huis, verse groenten in de winkel of een geruststellend huisartsbezoekje. Ik heb geleerd om te kunnen genieten van het roze of oranje in een zonsondergang, ook als je in de file staat te schuiven op de ring van Brussel. Dat je die momenten volledig moet opnemen en dat doe je waar je wil. België is echt zo lelijk niet.

Soloreizen is op het groenere gras aan de overkant lopen

Reizen is voor mij even op het groenere gras aan de overkant lopen. Ontdekken dat het groen hier onder je voeten even fel of giftig is als daar, maar dat zie je enkel als je aan beide oevers gestaan hebt. Dat het vooral belangrijk is hoe fel je groen vandaag is.
Ik doe echt m’n best om de travelers quotes achterwege te halen jongens, maar het begint lastig te worden. Ik zorg er voor dat ik ‘happy in the moment’ ben, elke dag opnieuw. En als dat niet zo is, dan pas ik aan en stuur ik bij. Yolo.

Soloreizen
Gewoon springen

Ik heb gemakkelijk schrijven, want ik voel me goed in m’n vel. En ik weet dat het makkelijk praten is dan. Ik kan enkel maar proberen. Proberen jou op de springplank te zetten, met de grootste salto de wijde wereld in. En je kiest verdomme zelf hoe hoog en hoe diep, hoe ver en hoe gevaarlijk. De jury zit klaar. Het publiek is opgewarmd. Wachtend op de mooiste sierduik of vetste cliff-jump. Durf je springen?
Dat denk ik wel.


Nog een inspirational quote? Alle, eentje dan: So do I travel to escape life? I travel so life doesn’t escape me.

Hooker Valley, NZ
Hooker Valley, NZ
Milford Sound
Milford Sound, Nieuw Zeeland
backpacken in zuid oost azie
Brommerselfie
Ubirr Kakadu National Park
Ubirr, Kakadu National Park, NT, Australië
kakadu national park
Die andere soloreiziger: Marijs van Rooftopantics in Kakadu
Sunset wes tcoast Australia
Zonsondergang aan de West Coast
vertrekken op wereldreis
Ze hielpen me ook springen, de dieperik in
mount doom nieuw zeeland
Vreugdedansje op de top van Mount Doom bij Tongariro Alpine Crossing, Nieuw Zeeland
That wanaka tree
That Wanaka Tree, NZ
vertrekken op wereldreis
een wereldreis plannen
Begin je al te dromen van die wereldreis?
een soloreis maken

Je wil een wereldreis plannen maar durft niet?

Lees zeker deze artikels. Ze helpen je hopelijk over de streep. En anders moet je mij maar snel iets laten weten.

7 min


met liefde geschreven door
Yannick
Yannick
met liefde geschreven door
Yannick
Wereldreiziger, designer en fotograaf. Springsteen fanboy en zaalvoetbalkeeper. Daarnaast doe ik marketing bij madewithlove en ben ik het bonkend hart achter Soms Ook Heimwee
Meer over Yannick

Show Loader

Op de hoogte blijven?

Ontvang de nieuwste & heet-van-de-naald reisverhalen, columns & win-acties recht in je mailbox. We zullen jouw gegevens niet aan Google verkopen, beloofd.

Instagram: show @yannickdepauw and @somsookheimwee feed